Koszulka rockowego zespołu to więcej niż kawałek bawełny. To sztandar, relikwia, manifest. To święty graal, w którym odciska się historia muzyki i wspólnotowa energia subkultur. Czarne logo Joy Division, rysunek„Goo” Sonic Youth, ikoniczne typografie i przypadkowe błędy drukarskie – wszystkie te formy stały się nie tylko pamiątkami koncertów, ale też znakami przynależności, które przeniknęły do historii sztuki, designu i popkultury.

Maciej Salamon sięga po ten język, by zamienić efemeryczne bawełniane „artefakty” w monumentalne obrazy. Na wystawie prezentowane jest 12 płócien o formacie 160 × 200 cm. Ich skala odwraca proporcje: koszulka, która na ciele była intymnym i osobistym wyborem, tutaj staje się pomnikiem, emblematem, ikoną. Część z nich nawiązuje do klasyki – rozpoznawalnych, kultowych wzorów, które weszły do kanonu wizualnej historii muzyki. Inne przywołują lokalne zespoły, niszowe i nieznane szerokiej publiczności, ale równie istotne dla tworzenia tkanki muzycznej wspólnoty.

Salamon sam współtworzący zespół Nagrobki dobrze wie jak duże znaczenie w funkcjonowaniu zespołu ma dobrze przygotowany merch. Cztery z płócien pozostają puste. Do nich dołączone są markery – narzędzia przejęcia twórczej roli przez widza. Widzowie mogą sami „dokończyć” koszulkę, wpisując w obraz własne historie,

hasła, rysunki, nazwy ulubionych zespołów. Ten gest demokratyzuje sztukę, podobnie jak koszulka z koncertu była zawsze demokratycznym nośnikiem – dostępnym i zarazem osobistym.